Асарх,ояшон

Ҷаноби Ҳазрати Сулаймон яке аз олимони бузурги Ислом дар солҳои охири ҳукмронии Давлати Усмонӣ буда, асарҳои зиёдеро таълиф намудааст. Вақте ки аз ӯ мепурсанд, ки чаро китоб наменависад, ба он чунин эзоҳ медиҳад:

“Асарҳои ба мисли хазинаҳои гаронбаҳо дар рӯшноии шамъ навиштаи салафро дидам, ки дар хок дафн шуда, пӯсидаанд, онҳоро ба баққолон фурӯхтаанд, ба партовҳо партофтаанд, ва қисме аз онҳо дар рафҳои китобхонаҳо дар зери чангу ғубор монда, пӯсида истодаанд. Дар як замоне, ки мадрасаҳояш баста шудаанд, хатташ дигар карда шудааст, ва илмҳои динӣ рӯ ба нобудӣ ниҳодаанд, ба ҷои китобнависӣ лозим донистам, ки китоби зинда, яъне талабаеро тарбият намоям, ки асарҳои илмии навишташударо фаҳмида, фаҳмонида тавонад ва илмро аз сатр ба садр ворид намуда, зинда гардонад.”

Дар баробари ин асарҳои навиштаи Ҷаноби Ҳазрати Сулаймон инҳоянд: